header background image
 


Heilige identiteiten. Op weg naar een shariastaat?

 

In onze Westerse democratische samenlevingen geldt meer dan ooit de vraag: hoeveel vrijheid kunnen we geven aan het islamitisch fundamentalisme zonder onze vrijheden te verliezen?
Politicologe en juriste Machteld Zee promoveerde aan de Universiteit Leiden bij de bekende rechtsfilosoof Paul Cliteur over dit onderwerp.
Onmiddellijk bij het begin van het boek, dat in 2016 aan zijn derde druk toe was, confronteert de auteur ons met ‘de sharia als het heilige recht van de islam’.
Aan de oorsprong ligt de Koran, de eerste goddelijke openbaring aan de profeet Mohammed in Mekka, omstreeks 610 volgens onze tijdrekening.
Vervolgens is er de Hadith, een verzameling van overgeleverde anekdoten uit het leven van de profeet en uitspraken die hem zijn toegeschreven. Deze Hadith heeft een bindend karakter voor de moslim. De oelama’s leggen aan de gelovigen uit welke plichten voortvloeien uit de Koran en de Hadith. Het toepassen van de sharia dus.
Maar de Mohammed van Mekka is niet (meer) de Mohammed van Medina, die zijn houding tegenover ‘ongelovigen’ verstrakt. Soennieten en Sjiiten zijn op hun beurt de twee stromingen in de islam die ontstaan na de dood van de Profeet. Het wahabisme is een (soennietische) puriteinse en reactionaire idiologie, net als de Moslimbroederschap. Belangrijk is het succes van de shariastaat Saoudi-Arabie, waarbij men de vraag dient te stellen of IS dan toch niet origineel is, en de invloed vanuit dit land op de verspreiding van de islam in het Westen. De islam is de religie van de vrede – zo beweert men – en deze zal slechts bereikt worden als de gehele mensheid zich heeft onderworpen….. of vermoord is omdat ze dat weigert, zo wordt er door critici aan toegevoegd.
Volgens soera 4:34 zijn de mannen de opzichters over de vrouwen met alle gevolgen vandien. In onze westerse humanistische opvatting is het storend dit te moeten lezen. Ook bepaalde lijfstraffen doen ons huiveren, inzonderheid de doodstraf voor geloofsafval.
Ook het optreden van de zgn. zedenpolitie in Saoudi-Arabie is voor ons totaal onaanvaardbaar.
Machteld Zee besteedt ook aandacht aan de gematigde politieke islam in Maleisie. In 1958 verklaarde dat land geen islamitische staat te zijn, maar sindsdien is de druk van de islam op de samenleving verhoogd.
In een shariastaat hebben burgers niet het recht religieuze wetten die hen worden opgelegd aan te vechten.
In 1990 bracht de OIS (organisatie van islamitische staten met 56 leden + de Palestijnse Authoriteit) een ‘alternatief’ voor de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, de zgn. Cairo-verklaring.
Deze verklaring bevat diverse bepalingen die strijdig zijn met onze (westerse) waarden.

.

Auteur: Machteld Zee
Querido, 2016  167 p
ISBN 978 90 217 0368 7


Belangrijk is te noteren dat men is afgestapt van het hardhandig opdringen van de sharia in niet-islamlanden, maar dat er via een meer subtiele methode wordt gewerkt, nl. door als minderheid een eigen deel van het rechtssysteem in eigen beheer te krijgen. Er zijn zelfs 7 stappen voorzien om tot een sharia-samenleving te komen, beginnende met de bewustmaking van de moslims van hun ‘islamitische identiteit’.

Machteld Zee waarschuwt voor deze bewandelaars van de middenweg, die volgens haar geen gematigde moslims zijn, waarmee kan onderhandeld worden. Ook zij willen immers de shariastaat invoeren.
De auteur heeft het over de in Londen en Birmingham toegelaten en werkzame shariarechtbanken. Het is uitzonderlijk dat zij als niet-gelovige en bovendien als vrouw toelating verkreeg om een aantal zittingen bij te wonen.
Haar oordeel is overduidelijk en ongenuanceerd. De sharia-geest overheerst er en de vrouw wordt er gediscrimineerd en de superioriteit van de man (cfr. de koran) bevestigd.
95% van de behandelde dossiers betreffen echtscheidingsproblemen, waarbij de man het recht behoudt zijn vrouw te ‘verstoten’. De vrouwen, daarentegen, zitten gevangen in het islamitisch huwelijk.  
Naar buiten toe verdedigen de moslimleiders hun systeem, maar ze misleiden daarbij de ‘ongelovigen’, hetgeen trouwens door de koran wordt toegelaten.
De auteur is verbaasd dat er zo weinig reactie komt van de niet-islamitische bevolking in Groot-Brittanie.
Men is er inschikkelijk en in het kader van het multiculturalisme is men ertoe bereid voor de oplossing van financiele en huwelijksrechtelijke geschillen, de islamgemeenschap over een eigen rechtbank te laten beschikken.
Zij wijst op de nefaste invloed van zgn. ‘nuttige idioten’, die, niet gehinderd door enige inhoudelijke kennis terzake, in naam van hogere principes dit willen toelaten en zelfs propageren.
Wereldvreemde intellectuelen die zich van geen kwaad bewust zijn en de vrijheid van godsdienst(beoefening) zonder enige beperking willen toestaan. Maar de realiteit is anders.
Tolerantie tegenover intolerantie bedreigt de fundamenten van onze samenleving. Hierin is Machteld Zee formeel. Ze vindt dat de burgerlijke wet absolute voorrang verdient boven elke toepassing van een religieus principe. ‘One law for all’, zo luidt het. Geen speciale rechtbanken dus.
In 2003 oordeelde het Europees Hof voor de Rechten van de Mens dat een politieke partij die de sharia wou invoeren in Turkije verboden mocht worden door het Turkse Constitutionele Hof. Veertien jaar later, met Erdogan aan het roer, staan we daar ver van af.
Het boek is niet alleen een pleidooi voor ‘one law for all’ om de positie van de vrouw te beschermen.
Het is ook bedoeld om uit te leggen dat, naast de culturele problematiek, de fundamentalisten tijdens de jongste decennia gepoogd hebben de moslims te isoleren en gevoeliger te maken voor het omarmen van de sharia en het verwerpen van het seculiere recht.  
Wie dit boek leest zal zeker onder de indruk komen en velen zullen er een andere en klaardere kijk door krijgen op de harde realiteit.
Een verwittigd vrijzinnig humanist….

Recensist: Marc Mortier, voorzitter UPV Westkust

terug naar het overzicht