header background image
 


 
Wanneer je dit leest is het nieuwe jaar alweer van start gegaan. Misschien bekom je van het overweldigende feestgedruis? Of doen je voeten nog pijn van de uitgebreide kerstshopping? Waarschijnlijk denk je eraan om een abonnement op de fitness te nemen, want die extra kilo’s moeten er zeker af. Dit jaar zal je ook gegarandeerd stoppen met roken, omdat het moet. En nu, hup, met z’n allen naar de solden!

O ja, beste lezer, hiep hiep hoera, het is januari! En o wee, wat heb ik een hekel aan die maand…  Januari, de maand waarin we ons, met een hapje in de ene en een glas cava in de andere hand, van de ene receptie naar de andere slepen. De maand ook waarin we collectief lamgeslagen zijn door de stress en de drukte die de feestdagen met zich meebrengen.

De feestdagen… nog zo’n jaarlijks weerkerende ambetantigheid. Want ja, nu ik erover nadenk, ook december is zo’n maand waarbij ik de dagen systematisch afvink op de kalender. Ik kan best begrijpen dat er mensen zijn die helemaal wild worden van een uitgebreid kerstfeest met een à la Astrid Bryan gepimpte kerstboom, een gevulde kalkoen op tafel, en massa’s cadeautjes. ’t Is hen van harte gegund, echt waar! Maar voor mij? Neen, ik krijg al stress bij het idee alleen. Om nog maar te zwijgen over al die kunstmatige ‘gezelligheid’ die er heerst. Brr…

Keren we nog een maandje terug, dan belandden we in november, de maand waarin ik dit stukje schrijf. Óók zo’n maand om snel te vergeten! In november is het nat, koud en donker. En op de koop toe worden we ondergedompeld in de sfeer van Allerheiligen, een periode van rouw en gemis. Niemand die dat écht plezant vindt, toch? 

En op de koop toe worden we ondergedompeld in de sfeer van Allerheiligen, een periode van rouw en gemis. Niemand die dat écht plezant vindt, toch?

Nu denk je waarschijnlijk dat ik of depressief of uiterst cynisch of een zuurpruim ben, maar niets is minder waar! Die hele herfst/winterperiode is gewoon niet de vrolijkste tijd van het jaar, en ik ben zeker niet de enige die dat vindt. Dat merk ik ook steeds vaker in mijn werk als vrijzinnig humanistisch consulent. Het aantal aanvragen voor vrijzinnig humanistische afscheidsplechtigheden stijgt als de dagen korter worden. Er zal ongetwijfeld een wetenschappelijke verklaring zijn voor het feit dat meer mensen sterven in de herfst, maar toch blijft het een ietwat vreemde ‘trend’ die wij telkens opnieuw ondervinden.

In de zomer hebben wij ook beduidend minder gesprekken met mensen over levenseindebeslissingen dan in het najaar. Als de zon schijnt, staan mensen blijkbaar niet echt stil bij hun eindigheid.

Gelukkig heb ik een nogal melancholische aard, en vind ik dat moeilijke, ernstige of complexe aspect van mijn job net heel fijn om te doen. Maar goed ook, want als ook dàt nog eens zou tegenzitten, dan kon ik in oktober net zo goed onder de grond kruipen voor een winterslaap.

Maar dat gebeurt dus niet, want als mensen laten weten dat ze je dankbaar zijn voor de afscheidsplechtigheid die je voor hun vader, hun zus of hun echtgenoot geschreven hebt, dan doet dat deugd. Als ik zie hoe opgelucht mensen kunnen zijn als we hen wegwijs hebben gemaakt in de ingewikkelde wetgeving rond euthanasie en patiëntenrechten, dan geeft dat energie. Als we na onze jaarlijkse herdenkingsplechtigheid te horen krijgen dat mensen kracht putten uit zo’n moment, dan geeft dat zin om er een volgende keer opnieuw helemaal voor te gaan.

Dus, die donkere periode bevalt mij misschien toch nog niet zo slecht, met dank aan mijn werk. Toch kijk ik elk jaar uit naar het voorjaar. De dagen worden niet alleen langer, de mensen zijn ook gewoon welgezinder. Bovendien merken we bij het schieten van het blad ook enige verandering op binnen de huizenvandeMens. Zo komen er weer meer leuke plechtigheden op de planning te staan, omdat mensen nu eenmaal het liefst een geboorte of een huwelijk vieren met de zon erbij. Er is ook opnieuw wat meer ruimte in de agenda voor het organiseren van activiteiten of voor het geven van voordrachten.

Zo zie je maar, ’t is een bijzondere job, vrijzinnig humanistisch consulent. Een job die mee gedragen wordt door het ritme en de karakteristieke eigenschappen van de seizoenen, waarin afwisselend plaats is voor zowel een blad dat valt als een straaltje zonlicht.

O ja, voor ik het vergeet: ik wens iedere lezer een fijn 2017!

Auteur: Nele Deblauwe, vrijzinnig humanistisch
consulent bij het huisvandeMens Diksmuide

terug naar het overzicht