header background image
 


Debatwedstrijd

"Dr. Wyffels schrijft openhartig over mengingsverschillen met collega’s, slapeloze nachten, zijn eigen verdriet en de twijfel die bij elke euthanasie de kop opsteekt. "

Patrick Wyffels vertelt in dit boek een dertigtal verhalen waarin de dood zijn pad kruist tijdens zijn loopbaan als huisdokter en LEIFarts (ter herinnering: een arts die een opleiding volgde om collega’s met raad en soms daad bij te staan bij beslissingen rond het levenseinde). Uit de eerste verhalen blijkt dat het vroeger allesbehalve beter was.

Auteur: Patrick Wyffels
Uitgeverij Houtekiet
isbn: 9789089241283
Publicatiedatum: 03/10/2016

Tijdens zijn stage vindt Wyffels in verschillende patiëntendossiers de afkorting ‘APK’ terug, ‘avis pro katta’, pseudo-Latijn voor ‘vogels voor de kat’. Artsen vermijden de kamers van deze patiënten. De familie krijgt te horen dat er niets gedaan kan worden, het mag niet volgens de wet. Andere artsen pakken het creatief aan: net voor de wachtwissel geeft geneesheer 1 telefonisch de opdracht aan verpleegkundige 1 om de medicatie op te drijven. Na de wachtwissel krijgt verpleegster 2 van arts 2 dezelfde opdracht. Resultaat: de patiënt overlijdt en de verantwoordelijkheid is verdeeld over verschillende zorgverleners. Geen sprake van communicatie met patiënt of familie. De meest baldadige artsen handelen alleen, met risico op hoge straffen. Een oudere arts vertrouwt Wyffels toe dat hij ooit te rade ging bij een dierenarts. Hoe doe je dat met een hond? Hoeveel weegt zo’n hond gemiddeld? De regel van drie topassen en klus is geklaard. Sinds 2002 zijn de wetten patiëntenrechten, palliatieve zorg en euthanasie van kracht. Die moeten ervoor zorgen dat patiënten correcte informatie krijgen en zelf beslissingen kunnen nemen over hun levenseinde. Tegenstanders suggereren wel eens dat euthanasie te nonchalant toegepast zou worden. De verhalen van dr. Wyffels ontkrachten dit. Bij elke patiënt gaat hij na of aan de wettelijke eisen voldaan is: Is de patiënt wilsbekwaam? Is het verzoek herhaald en zonder externe druk geformuleerd? Is de toestand medisch uitzichtloos? Dit boek illustreert hoe moeilijk het kan zijn om op deze vragen een antwoord te formuleren. Bij niet-terminale patiënten is dit vaak een proces van lange adem. Verschillende patiënten passeren de revue. De vrouw met een spierziekte die euthanasie wil vóór alle communicatiemogelijkheden wegvallen. De dreigende patiënt: ‘dan doe ik het zelf!’ Het uitbehandelde meisje dat ondragelijke pijn lijdt, maar wettelijk gezien te jong is voor euthanasie (ondertussen is de wet aangepast). De 60-jarige vrouw die alle hoeken van de psychiatrie gezien heeft. Dr. Wyffels schrijft openhartig over mengingsverschillen met collega’s, slapeloze nachten, zijn eigen verdriet en de twijfel die bij elke euthanasie de kop opsteekt. ‘Soms vraag ik mij af waarom ik mezelf de macht toe-eigen om het leven van patiënten op hun verzoek te beëindigen.’ Ik kan alleen maar hopen dat ik zo’n arts aan mijn zijde zal hebben wanneer ik ‘avis pro katta’ ben.

Recensist: Lore Alleman, vrijzinnig humanistisch consulent huisvandeMens Ieper

terug naar het overzicht