header background image
 


Chris Mestdagh - in de kijker

 

 

Chris Mestdagh is docent Sociaal Werk bij hogeschool Howest en ‘manusje van alles’ in Restaurant Guillaume Brugge. Hij is verder voorzitter van het CGSO Brugge (Centrum voor Geboorteregeling en Seksuele Opvoeding). Wij leren hem graag wat beter kennen.
 
Chris, hoe ga jij door het leven?
Ik ben gedreven in alles wat ik doe en wil me dan ook volledig geven, vooral als het gaat om het
beschermen van mensenrechten en het ijveren voor sociale rechtvaardigheid.
Wat zijn de dingen in het leven waar jij van houdt?
Naast mijn job in Howest en het engagement in het CGSO, geniet ik vooral van de momenten samen met mijn partner op reis of op restaurant. Doordat we heel andere jobs hebben, is het niet altijd evident om quality time voor elkaar te hebben. Zo’n momenten zijn dan bijzonder.
Wat zijn voor jou belangrijke waarden?
Vrijheid en verantwoordelijkheid! Deze twee begrippen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Ik kreeg ze met de paplepel mee van mijn ouders. Zo kreeg ik als tiener die naar fuiven ging, geen uur mee waarop ik thuis moest zijn. Ik kreeg de boodschap mee om ‘op een verstandig uur’ thuis te zijn. Ik moest zelf de afweging kunnen maken wat dat dan was… Ik ging daar heel consciëntieus mee om.
Film, muziek, kunst. Klopt het dat hier je interesse naar uit gaat?
Ja, maar ook naar dans, opera,...Door mijn drukke bezigheden tegenwoordig is er wel niet veel ruimte om te genieten van dit soort schoonheid. Ik probeer een keer per jaar naar een dansvoorstelling in het Concertgebouw of Stadsschouwburg te gaan, om de zoveel jaar eens naar de Vlaamse Opera te gaan. We gaan af en toe naar de film. Mijn favoriete regisseur is de Spaanse Pedro Almodóvar. De manier waarop hij, zowel verhalend als filmografisch, thema’s die nog vaak in de taboesfeer zitten in beeld kan brengen, is magistraal! Zijn films hebben veel betekend voor de emancipatie van holebi’s, transseksuelen en iedereen die zich ietwat ‘anders’ voelt.
Vroeger danste ik zelf Argentijnse tango. Aangezien dit vooral in het weekend beoefend wordt, heb ik hier door mijn bezigheden in Guillaume geen tijd meer voor. Ik zou wel graag nog eens een paar weken naar Argentinië gaan om van enkele meesters lessen te krijgen.
Hoe is het om als docent met jongvolwassenen te werken en wat geeft je voldoening in je job?
Ik geef vooral les aan eerstejaarsstudenten sociaal werk in Howest. Het doet me goed dat ik samen met hen het sociaal werk breed kan verkennen. Ze leren de breedte van het sociaal werk kennen: het maatschappelijk werk, sociaal-artistieke projecten, sociaal-cultureel werk, arbeidsbemiddeling, jeugdwerk, vakbondswerk, enzovoort… Het doet me deugd dat ze vanuit een eerste intrinsieke ervaring om mensen te willen helpen, leren dat sociaal werk zo veel meer kan doen door in te zetten op het verbinden van mens en samenleving. Dat betekent dat sociaal werkers zowel rekening zullen houden met het individu als met structurele samenlevingsaspecten. Bovendien zullen ze steeds de connectie tussen die twee in het oog houden.



Je bent helemaal thuis in ‘sociaal werk’: wat is van belang vandaag wat sociaal werk betreft? Zijn er actuele veranderingen, noden, tendensen?
 
Sociaal werkers zijn de behoeders van mensenrechten en sociale rechtvaardigheid. We leven in een maatschappij waar deze vrij vaak onder druk staan. Hete hangijzers zijn de vermarkting van zorg, de opvang van asielzoekers, de vermaatschappelijking van de zorg. Dit gaat ook gepaard met het debat over welke kwaliteit we willen en wat dat mag kosten. In Nederland zien we dat de vermaatschappelijking van de zorg volledig is doorgeschoten en dat woonzorgcentra gesloten worden. Men is daar nu van aan het terugkomen, omdat men merkt dat de draagkracht van mantelzorgers beperkt is. We dreigen een maatschappelijke tol te betalen door de zorg te veel in handen te geven van de omgeving van zorgbehoevenden. Mantelzorg moet in de vrijwilligheid blijven bestaan. Dit gegeven staat nu onder druk.

Ben je ook een sociaal begaan persoon? Zet je je in voor goede doelen?  

Het voorzitterschap van het CGSO neemt veel van mijn sociaal engagement in beslag. Daarnaast zit ik ook in het bestuur van het CAW Regio Noord-West-Vlaanderen, maar kan daar helaas te weinig tijd voor vrijmaken. Ik heb ook een warm hart voor initiatieven als het inloopcentrum ’t Sas in Brugge en de Pamperbank.

Wat drijft je om het werk voor het CGSO te doen?

Ik ben in het CGSO gestart als stagiair en heb daarna verder als freelancer relationele en seksuele vorming in scholen en het omgaan met relaties en intimiteit in de Brugse gevangenis gegeven. Symbolisch is het concept van de ‘Menukaart van de Liefde’ dat we met het CGSO ooit mochten voorstellen in het programma TILT! bij Marcel Vantilt. In deze menukaart kiest een persoon zowel de relatievorm als de manier waarop deze die relatievorm (fysiek) wil beleven, op voorwaarde dat er respect is voor alle betrokkenen. Zo moet iemand er bijvoorbeeld voor kunnen kiezen om alleen te blijven en af en toe losse contacten te hebben, of moet iemand in afstemming met alle betrokkenen ervoor kunnen kiezen om verschillende partners te hebben. Dat idee ligt niet voor iedereen voor de hand en dat hoeft ook niet. Laat iedereen vrij een geïnformeerde keuze, zoals gezegd met respect. Mensen zijn verschillend, hebben verschillende uitgangspunten. Het aanvaarden van de ander en het erkennen van de verschillen creëert de voorwaarde voor een goed gesprek. Vrijzinnig humanistische waarden staan hierbij centraal.
Door het aannemen van een onderzoekende houding laten onze vrijwilligers de ‘bezoekers’ stilstaan bij hoe en waarom ze tot een bepaald standpunt of vraag gekomen zijn. De CGSO-medewerkers doen dit door hen te helpen zichzelf te bevragen en door samen met hen creatief te zoeken naar oplossingen. Iedereen heeft immers recht om zich te uiten, wars van elk vooroordeel.  Op die manier creëren we betekenisvolle momenten voor wie bij ons aanklopt.
De vrijwilligers zijn essentieel in de werking van het niet gesubsidieerde CGSO. Ze willen zich inzetten voor een warme samenleving waar ieder mens gelijkwaardig is en zichzelf kan zijn. Ze voelen zich betrokken bij anderen en kunnen zich inleven in de situaties van anderen. Want ze weten dat iedereen wel eens in de put kan zitten, in de war kan zijn, twijfels kan hebben over keuzes die hij of zij moet nemen, enz.

Heb jij een boodschap voor het ruime publiek?

Ik voel me niet echt geroepen om een boodschap te verkondigen, maar als er dan een is… Liefde is fun! Leven is fun! Dat is de baseline van de acties van het CGSO. Niet zwaarmoedig doch grappig, gedurfd en creatief worden onze thema’s rond relaties en seksualiteit verpakt. Het helpt om zo door het leven te gaan: durf te spreken, durf iets leuk te vinden…


Bron: Tijdschrift De Sleutelbrug