header background image
 


Jacques Ducazu - in de kijker

 

De mens achter de naam en het gezicht

Jacques Ducazu is 64, gehuwd met Andrée Desmet en sinds begin 2011 met pensioen. Hij heeft psychologie en criminologie gestudeerd aan UGent en heeft, toen zijn legerdienst er zat aan te komen, beslist om burgerdienst te doen. Wat zijn actieve loopbaan betreft, is hij in 1977 begonnen als leraar in het regentaat in de Rijksnormaalschool (nu bekend als de campus Sint-Jorisstraat van Howest). Eigenlijk is dit altijd zijn werkplek geweest. Toen in 1995 Howest gecreëerd werd, werd hij er lector en stagecoördinator van de opleiding Bachelor Secundair Onderwijs. Hij was er ook jarenlang coördinator van de internationale uitwisselingsprojecten voor studenten en lectoren. Vervolgens werd hij er departementshoofd. Hij heeft zijn loopbaan beëindigd als opleidingscoördinator van de BANABA (bachelor na bachelor) buitengewoon onderwijs.

Jacques: "Qua persoonlijkheid ben ik een rustig iemand, als er problemen zijn probeer ik ze op een diplomatische manier op te lossen. Er zijn weinig mensen met wie ik het niet kan vinden. Ik probeer goed te doen en probeer eerlijk te zijn tegen mezelf en tegen andere mensen. Dit is iets wat ik bv. als stagecoördinator en departementshoofd ook naar anderen uitdroeg.

Ik ben geboren in Brugge en woon in Assebroek maar ik heb een Gentse microbe te pakken. Ik heb veel voeling met Gent. Mijn vader had Gentse roots en mijn vrouw heeft die ook. Het is dan ook niet toevallig dat het Vermeylenfonds Brugge regelmatig op uitstap gaat naar Gent…

Mijn interesses gaan vooral uit naar muziek, literatuur en film. Reizen is evenwel mijn grootste hobby, ik maak voornamelijk culturele reizen. Strandvakanties zijn aan mij niet besteed. Soms zijn het reizen ter prospectie van uitstappen of reizen die we plannen met het Vermeylenfonds."

Het vrijzinnig humanistische in Jacques

Na lange tijd bestuurslid geweest te zijn bij het Vermeylenfonds Brugge, werd ik een kleine 3 jaar geleden voorzitter.
Als voorzitter schrijf ik steevast het edito in het ledentijdschrift van het Vermeylenfonds Brugge en ik hou mij ook bezig met de lay-out. Wat onze activiteiten betreft, regel ik meestal de afspraken met de musea of de gidsen. Ik zet me al jaren in voor de vereniging en doe dat graag. Gaandeweg groeit de verbondenheid, je leert veel mensen kennen. Ik doe het uit sociale overweging, voor de contacten en het plezier en voor de voldoening die je haalt uit positieve respons. We hebben 110 leden (te verdubbelen wegens één lidkaart per gezin). Een groep van zo’n 40-tal mensen vormt zowat een vaste kern en daarnaast heb je meer de sympathisanten die door hun lidmaatschapsbijdrage het Vermeylenfonds Brugge willen steunen.
Net als bij veel andere verenigingen is verjonging een probleem. Onze vereniging bestaat vooral uit 55+ers. Qua engagement, naar het bestuur toe, mikken we voor de opvolging in de toekomst op de eind 40-ers en begin 50-ers. Jonge mensen vinden is niet evident. Het Vermeylenfonds Brugge bestaat in 2016 40 jaar. We zullen dit op gepaste wijze vieren en in de kijker zetten.

Ik vind de vrijzinnig humanistische waarden als verdraagzaamheid, vrijheid, gelijkwaardigheid, verbondenheid en verantwoordelijkheid alle belangrijk. Ik tracht ze o.a. in de praktijk te brengen door binnen het Vermeylenfonds, samen met de andere bestuursleden, mensen een zo breed mogelijk scala aan te bieden aan activiteiten, waarbij mensen een brede kijk kunnen krijgen op actuele zaken, op de maatschappij en op cultuur in de meest brede zin van het woord. Ik tracht altijd respect te hebben voor de medemens, durf zaken in vraag te stellen en ben ook kritisch voor mezelf.

Een boodschap nog: welke leeftijd je ook hebt, het is belangrijk dat je kritisch blijft en respect hebt voor andere mensen. Probeer je ook te engageren, je maatschappelijk nuttig te maken. Dat kan in je job zijn of elders. Draag je kleine of grote steen bij, met positieve waarden eraan vastgekoppeld!