header background image
 


Percy Salembier - in de kijker

 

"Après nous les mouches et vive les bananes, il n'y a pas d'os dedans."

De mens achter de naam en het gezicht

Percy Salembier is beroepsmilitair op rust, is getrouwd en heeft 2 kinderen. Hij trekt er graag op uit met de moto of de caravan. Hoe hij door het leven gaat: “Ik probeer sociaal te zijn, recht voor de vuist, geef een klare en duidelijke mening maar zonder probleem geef ik mijn ongelijk toe als dat nodig is. ‘Après nous les mouches et vive les bananes, il n’y pas d’os dedans’: mijn levensmotto. Ik kan me niet herinneren waar ik dat heb opgepikt maar het was in ieder geval in mijn prille jeugd. Ik interpreteer het als volgt: maak je geen zorgen, de wereld draait gewoon verder en waarom problemen zoeken, het kan ook zonder!"

"Waar ik vooral om bekommerd ben is dat het mijn gezin goed gaat, dat we gespaard blijven van problemen, materieel, financieel of lichamelijk en indien er toch zijn, die gezamenlijk overwinnen. En dat lukt: in december 2009 werd ik dringend geopereerd van een kwaadaardige tumor op de dikke darm, gevolgd door een chemokuur. Een paar maanden later werd onze dochter een nier afgenomen, gevolgd door diverse therapieën. Het is ons gelukt dit alles ‘samen’ te overwinnen.”

Het vrijzinnig humanistische in Percy

“Van thuis uit ben ik katholiek opgevoed, liep school op het college maar ik leerde een andere kijk hebben op de wereld. Op mijn 18° had ik met mijn vader een ‘filosofische’ discussie, waar ik mijn humanistische mening mocht verduidelijken. Die werd door vader aanvaard en zo kwam ik in de vrijzinnige wereld terecht. Nu werk ik als vrijwillig spreker voor de plechtigheden bij het huisvandeMens Roeselare. Zowel in die hoedanigheid als in mijn familie, buurt en vriendenkring ben ik graag een hulp, steun en toeverlaat in alle mogelijke omstandigheden. Ik hecht veel belang aan de humanistische waarden. Jammer genoeg zijn deze voor velen heel anders dan wat ik ervaar en dat uit zich nu voornamelijk in de relatie met de allochtone gemeenschap. Het probleem bestaat er in dat ieder denkt dat zijn visie of interpretatie van de waarden de enige juiste is. Ik kan het hier moeilijk verwoorden, want in feite is er een lang debat voor nodig.

Als boodschap zou ik willen meegeven: Doe afstand van het ‘IK-zijn’ en leer het ‘WIJ-zijn’, dat is voor mij het vrijzinnig zijn. Alleen kan je niets, draai of keer het hoe je wil, je hebt altijd iemand anders nodig. Doe de test, en probeer eens alléén te leven, 1 dag, nog niet, zelfs een paar uur, je zal altijd rechtstreeks of onrechtstreeks iemand of iets van iemand nodig hebben…

En wat leuk is binnen de vrijzinnige gemeenschap: dat je van mening kan verschillen maar dat dit bespreekbaar is.”

terug naar het overzicht