header background image
 


Sylvie Vandekerckhove - in de kijker

 

De mens achter de naam en het gezicht

Sylvie Vandekerckhove is 46 jaar en woont in Menen. Zij is getrouwd en heeft een dochter en een stiefzoon. Zij heeft 2 geadopteerde hondjes. Sinds 1993 is ze administratief medewerker in een OCMW-rusthuis.
Sylvie is kritisch, recht voor de vuist en kan niet tegen onrecht. Als levensmotto geeft ze mee: “Beslis zelf hoe je leeft en profiteer van het leven.”

Wat is voor haar belangrijk, wat houdt haar bezig?:
“Ik vind het belangrijk dat iedereen vrij is in het leven. Dat niets opgelegd wordt door anderen. Uiteindelijk kunnen de mensen die anderen de regeltjes dicteren ze voor zichzelf niet waarmaken. Zij moeten de schijn hoog houden. Dit is echt niets voor mij. “ 
“Verder heb ik het moeilijk met de 2 onderwijsnetten. Het vrije net, die zijn naaste moet liefhebben, selecteert leerlingen via het kostenplaatje (minder begoeden vallen af) en een streng beleid (‘storende’ of ‘zwakkere’ elementen vallen af) waardoor jongeren in het gemeenschapsonderwijs terecht komen. Het gemeenschapsonderwijs wordt dikwijls met de vinger gewezen terwijl het zich verdraagzaam opstelt en iedereen er welkom is ongeacht zijn afkomst. Mijn dochter studeert voor leerkracht. Om haar kansen op werk te garanderen in de 2 netten hebben we haar uiteindelijk ingeschreven in het vrije net. Leerkrachten uit het vrije net vinden ook werk in het gemeenschapsonderwijs maar niet andersom. Zoiets stoot mij tegen te borst.”
“In Amerika zit het geloof vermengd met de wet: men zweert op de bijbel, homohuwelijken zijn er verboden,… Ze denken dat ze heel modern zijn maar heel wat mensen leven er onder het juk van kerk.  De groeiende islamisering baart mij ook zorgen. Mensen hebben hier zo’n strijd geleverd tegen de katholieke kerk dat het moeilijk te aanvaarden is dat de Islam ons terug in de tijd willen duwen.”


Het vrijzinnig humanistische in Sylvie

Sylvie: “Tot het lager onderwijs zat ik op een katholieke school.  Ik heb er wel mooie herinneringen aan maar toch voelde ik dat ik daar niet thuis hoorde.  Ik wilde geen vormsel en dat zorgde nogal voor problemen.  Daarop besliste mijn ma dat ik naar een andere school zou gaan waar er nog “zulke” zoals ik zouden zijn.  Zo kwam ik in het Atheneum terecht en meteen ook in de les zedenleer.  En inderdaad, ik was niet meer alleen en ik besefte dat ik er op mijn plaats zat.  Ik kreeg een andere kijk op het leven, leerde voor mezelf denken, wat minder in de pas lopen en had er de tijd van mijn leven.  Ondertussen ben ik al een tijdje lid van de het vrijzinnig centrum De Bezatse in Menen.  Ik ga regelmatig naar activiteiten.
Het plezante aan de vrijzinnige gemeenschap is dat je gelijkgestemden kan ontmoeten en dat je het gevoel hebt welkom te zijn ongeacht je achtergrond. Ik hou ook van de sfeer van het samenzijn met mensen van diverse pluimage.”

Hoe zet zij vrijzinnig humanistische waarden in de praktijk? Ze denkt aan ‘Verdraagzaamheid’, bijvoorbeeld: als er iemand trouwt of begraven wordt in de kerk, dan gaat zij daar zeker naartoe.
“Denk steeds voor jezelf en laat je niets opleggen. Heb respect voor anderen. En, vrouwen: er is geen enkel geloof die de vrouw respecteert en de vrouw gelijkwaardig behandelt.” stelt Sylvie tot slot.

terug naar het overzicht