header background image
 


Ik weet ongeveer elke keer wanneer hij komt, maar als hij er uiteindelijk ook werkelijk komt, is het toch telkens weer een beetje van: ‘Ja, lap…”
Ik wist dus dat hij kwam, en ik kon het niet tegenhouden. Telkens met een paar seconden tussen: eerst mijn Apple Watch, dan mijn iPhone en tenslotte mijn iPad…ping, ping, ping. De naam die op de schermen verschijnt na elke ping, bevestigt wat ik al wist. Er verschijnt binnenkort een nieuwe uitgave van uw geliefde vrijzinnig humanistisch tijdschrift. De mail wordt geopend, de link aangeklikt en de doodle ingevuld. Twee mogelijke data. “Wie kan/wil/zal aanwezig zijn op de redactieraad?”, “Wie heeft ideeën om een artikel te schrijven?”. Ik kan op geen van beide data aanwezig zijn, maar laat weten dat ik wel iets zal schrijven.

Hier zit ik dus, het is 1 september,… deadline is 2 september. Vrouwlief schrijft deze keer ook een stuk, maar het hare is natuurlijk al lang doorgestuurd (het lezen zeker waard trouwens!). Ik heb, naar goede (?) gewoonte weer gewacht tot het laatste moment om er aan te beginnen. Waarover ik zou schrijven, wist ik nochtans wel al een tijdje. Ik zou schrijven over het feit dat ik er eigenlijk geen zin in had om iets te schrijven. Nu hoor ik u denken: “Waarom doe je het dan?” en daar gaat het nu net om. Ik heb me ervoor geëngageerd!

Enkele jaren geleden werd ik uitgenodigd op een redactieraad van dit tijdschrift met de lokroep: we drinken samen iets, we praten over wat ons interesseert en dan zien we wel…, ongedwongen en gezellig. Vol enthousiasme ging ik die eerste keer naar de redactieraad en het was er inderdaad gezellig. Een artikel volgde, en nog een, en nog een, … en nu is het weer van dattum.
Buiten is het mooi weer, vrouwlief leest een boek, de honden genieten van de zon, de katjes jagen op vliegen, een van de kippen (ik weet niet zeker of het Vol of Vent is) legt kakelend een ei, en ik ben wat jaloers. Niet dat ik graag in de plaats van de kip zou zijn, want het kakelen doet vermoeden dat er bepaalde pijn aan het leggen van ei is gekoppeld, maar ik zou op dit moment liever ook gewoon een beetje genieten van het ‘nietsen’ en van het feit dat er niets ‘moet’. Maarja, ik heb me geëngageerd, dus het moet.

Waarom doen we het onszelf eigenlijk aan? Het zou toch veel makkelijker en leuker kunnen zijn, als we gewoon het broodnodige konden doen. Werken, boodschappen doen, de was en de plas, … maar verder gewoon genieten, doen wat we willen en vooral niet doen wat we niet willen. Het probleem zit hem in het feit dat ik bijvoorbeeld in mijn vrije tijd eens graag teruggrijp naar dit tijdschrift. En als iedereen die zich tot op vandaag engageert om iets te schrijven, dat niet meer zou doen, zou er geen uitgave meer volgen om in mijn vrije tijd te doorbladeren. Vele artikels die hierin verschijnen, zetten me aan het denken, geven me voer voor ‘discussie’, wakkeren mijn nieuwsgierigheid aan om ergens iets meer over te weten te komen. Dus er zit niets anders op dan het engagement vol te houden, en er voor te zorgen dat er een nieuwe uitgave kan komen.

Je begrijpt misschien ondertussen dat hetgene ik hiervoor beschrijf, eigenlijk niet meer dan een manier is om iets aan te tonen. Ik eet graag eens een ei, maar iemand moet het ei leggen (bij ons zijn het dus Vol en Vent die hiervoor zorgen), en iemand moet de schaal breken om het ei te kunnen bakken. Moeten we daarvoor telkens rekenen op anderen? Als ik bepaalde sociale media volg, of face-to-face gesprekken voer (jawel, geloof het of niet, maar ook dat gebeurt in deze moderne tijden nu en dan nog wel eens), lijken sommigen van mening te zijn dat alles beter kan (en ze hebben misschien wel gelijk), maar weinigen van hen lijken bereid zichzelf te zien als iemand die kan zorgen voor de verandering die ze zelf zo luidkeels en ongenuanceerd eisen.

Meer dan eens heb ik voor mezelf uitgemaakt dat het aangenamer zou kunnen zijn bepaalde van mijn engagementen op te geven en meer tijd te maken voor mezelf, vrouwlief, de huisdieren, in plaats van tijd te steken in iets waar ik soms niet zo veel zin in heb en zaken die extra verantwoordelijkheden met zich meebrengen en zo ook extra druk creëren. Het spreekwoord dat ‘bloed kruipt waar het niet gaan kan’, lijkt echter te kloppen. Telkens wanneer ik er tegen op zag om een vergadering bij te wonen, kwam ik nadien (meestal) met een positief gevoel en hernieuwde energie terug thuis. Dat positief gevoel en die hernieuwde energie kwamen er niet (of misschien een heel klein beetje?) door het drinken van een Duvel, maar vooral door het gevoel ergens aan bij te hebben gedragen, iets in beweging te hebben gezet, samen met anderen. De mens is een sociaal dier en als mens ben ik graag eens lui, maar ik geniet eerlijk gezegd ook wel van mijn engagementen en al wat die met zich meebrengen.

Tenslotte, beste lezer, kom misschien eens langs op de redactieraad: we drinken er samen iets, praten over wat ons interesseert en daarna zien we wel. Misschien schrijf je dan zelf wel eens mee aan het volgende nummer van ‘Rechtstreeks’. Ik begin ondertussen al eens na te denken waarover ik het dan wil hebben. Engagement, het is een lelijk beest, maar ik ben een dierenliefhebber.



Auteur: Ludovic Ide
Bron: tijdschrift Rechtstreeks

terug naar het overzicht