Beeldende kunst oordeelt niet. Het kader van het schilderij, de sokkel van het beeldhouwwerk, of de andere bakens die ‘dit is kunst’ aangeven, de naam van de tentoonstellingsruimte zelf bijvoorbeeld, geven een soort filosofische ‘épochè’ weer, een opschorting van oordeel. Ze doet twijfelen om niet verpletterd te worden onder de zwaarte van de valse zekerheden. Eens kunst een oordeel velt, gaat ze aan haar functie voorbij. Ze wordt dan ideologische propaganda. Ze moet qua boodschap het vraag stellende van de filosofie delen. Het kunstwerk is open, stelde Umberto Eco. Alle ernstig bedoelde interpretaties zijn dus mogelijk, ook al zijn ze contradictorisch. De contradictie of op zijn minst de dubbelzinnigheid is een belangrijk aspect van deze polyinterpretabele kunst.

De kunst noopt ons het humanisme precies te koppelen aan de kans op mislukken om dat vermogen om zelf te oordelen tot uiting te brengen. Humanisme is mislukken: errare humanum est (Seneca). De surrealistische kunstenaar René Magritte toont ons deze zwakke plek via zijn werk, “Ceci n’est pas une pipe”. Hoewel het de waarheid is dat het een pijp is, is het toch de werkelijkheid niet, er valt niet uit te roken, het is slechts een verraderlijke voorstelling

Deze gedachte wordt ontwikkeld via voorbeelden, er wordt ingegaan op de vraag ‘wat is kunst? En in welke mate kan ze het kritisch denken bevorderen?