Kan kunst helpen om een beladen verleden te verwerken? In deze driedelige lezingenreeks onderzoekt Joannes Késenne hoe Joseph Beuys, Anselm Kiefer en Gerhard Richter elk op hun eigen manier omgaan met de trauma’s, schuld en herinneringen van het naoorlogse Duitsland. Drie kunstenaars, drie oeuvres en drie bijzondere vormen van verwerking.

Eerste deel van de lezingenreeks

'Kunst als pleister of heling? Beuys, Kiefer en Richter' door Joannes Késenne, PhD, docent Kunstpsychologie.

In de periode na de Tweede Wereldoorlog worstelde het Duitse volk met tegenstrijdige gevoelens, zwalpend tussen verdoezelen en verdringen. Tegelijkertijd verliezer en overlever.
Tegelijkertijd heeft een naoorlogse generatie van Duitse kunstenaars pogingen gedaan om dit verleden te representeren. Intrigerend hoe ieder op eigen wijze inspiratie heeft geput uit de trauma’s, schuldgevoelens, pogingen tot vergeten en vormen van Wiedergutmachung. We duiken in drie oeuvres van spraakmakende, beeldend kunstenaars waarin het tijdsgewricht zichtbaar is geworden: Joseph Beuys in de mythevorming (13/10), Anselm Kiefer in de herinnering (27/10), Gerhard Richter in de rouwarbeid (10/11).

Joseph Beuys (13 oktober 2026)

Joseph Beuys verwerkt in installaties en performances zijn oorlogsverleden bij wijze van catharsis. Zijn artistieke ontwikkeling neemt de vorm aan van een welbepaald sjamanisme. De kunstenaar profileert zich als een nieuwe kunstgoeroe die de maatschappij wil genezen. Met zijn concept van ‘sociale sculptuur’ verbond hij het sociale lichaam met de creativiteit van elkeen